Westminster İnanç Açıklaması Ana Sayfa
Yaşama Götüren Tövbe
I. Yaşama götüren tövbe, müjdesel bir lütuftur,[1] bu öğreti her müjde hizmetlisi ve Mesih’e inanan kişi tarafından duyurulmalıdır.[2]
II. Tanrı yasasının kutsal ve doğru doğasına karşıt olan günahlarının teşkil ettiği tehlikeyi, ve ayrıca bunların pisliğini ve iğrençliğini göremeyip, hissedemeyen bir günahkar bu tövbe sayesinde; ve O’nun tövbekarlara gösterdiği Mesih’teki merhametinin bilincine vardığında, işlediği tüm günahlar için büyük üzüntü duyarak ve nefret ederek bu günahları bırakıp Tanrı’ya döner[3] ve O’nun buyruklarının gösterdiği yolların hepsinde O’nunla birlikte yürümeyi amaçlar ve bu konuda gayret gösterir.[4]
III. Günah için herhangi bir şekilde tatmin sunması ya da bağışlanmanın herhangi bir şekilde sebebi olması için her ne kadar tövbe etmiş olmaya güvenilemezse de[5] – çünkü bağışlama Tanrı’nın karşılıksız lütfunun Mesih’te yapmış olduğu iştir[6] – hiç kimse tövbe olmaksızın bağışlanmayı bekleyemez de.[7]
IV. En küçük günah bile lanetlenmeyi hakketmeyecek kadar küçük değildir;[8] ve aynı şekilde hiçbir günah da gerçekten tövbe edenler üzerine lanet getirecek kadar büyük değildir.[9]
V. İnsanlar yalnızca genel bir tövbe ile yetinmemelidirler; belirli günahları için özel bir şekilde tövbe etmeye çalışmak her insanın sorumluluduğur.[10]
VI. Her insan Tanrı’ya günahlarını kişisel olarak itiraf ederek bunların bağışlanması için dua etmelidir;[11] bunu yaptığında ve bu günahlara sırtını döndüğünde merhamet bulacaktır;[12] öyle ki kardeşine ya da Mesih’in Kilisesine karşı suç işleyen kişi kendilerine karşı suç işlediği kimselere karşı olan tövbesini ve günahından duyduğu üzüntüyü kişisel olarak ya da herkesin önünde açıkça ititraf etmeye istekli olmalıdır.[13] Bunların yapılması üzerine kendisine karşı suç işlenen kişiler onunla barışmalı ve sevgiyle kabul etmelidir.[14]
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Zek. 12:10; Elç. İşl. 11:18
[2] Luka 24:47; Mar. 1:15; Elç. İşl. 20:21
[3] Hez. 18:30-31; Hez. 36:31; İşa. 30:22; Mez. 51:4; Yer. 31:18-19; Yoel 2:12-13,15; Amos 15; Mez. 119:128; 2.Kor. 7:11
[4] Mez. 119:6,59,106; Luka 1:6; 2.Kra. 23:25
[5] Hez. 36:31-32; Hez. 16:61
[6] Hoş. 12:2,4; Rom. 3:24; Ef. 1:7
[7] Luka 13:3,5; Elç. İşl. 17:30-31
[8] Rom. 6:23; Rom. 5:12; Matta 12:36
[9] İşa. 55:7; Rom. 8:1; İşa. 1:16,18
[10] Mez. 19:13; Luka 19:8; 1.Tim. 1:13,15
[11] Mez. 51:4-5,7,9,14; Mez. 32:5-6
[12] Sül. Mesl. 28:18; 1.Yuh. 1:9
[13] Yak. 5:16; Luka 17:3-4; Yeş. 7:19; Mez 51 (tümü).
[14] 2.Kor. 2:8
Westminster İnanç Açıklaması Ana Sayfa