Westminster İnanç Açıklaması Ana Sayfa
Tanrı ve Kutsal Üçlübirlik
I. Diri ve gerçek olan,[1] varlıkta ve yetkinlikte sınırsız[2] ve tümüyle pak olan Ruh,[3] gözle görülemeyen;[4] bedeni ya da farklı kısımları olmayan,[5] doğasında tutkularına göre farklılık göstermeyen;[6] sınırsız,[7] değişmeyen,[8] ebedi,[9] kavranılamayan,[10] her şeye gücü yeten;[11] en bilge,[12] en kutsal,[13] en özgür,[14] en mutlak[15] olan; her şeyi en doğru ve değişmez[16] olan isteğine göre kendi yüceliği için yönlendiren;[17] en sevecen,[18] en lütufkar, en merhametli, en sabırlı olan, iyilikte ve gerçekte bol olan, günahları, suçları ve kötülükleri bağışlayan;[19] kendisini itinayla arayanları ödüllendiren;[20] hükümlerinde en adil ve en korkunç olan,[21] her türlü günahtan nefret eden[22] ve suçluyu asla haklı çıkarmayan[23] yalnızca tek[24] bir Tanrı vardır.
II. Tanrı, tüm yaşamı,[25] yüceliği,[26] iyiliği[27] ve bereketi[28] kendi içersinde bulundurur. Tanrı tümüyle kendine yeterlidir; yarattığı hiçbir şeye gereksinimi olmadığı gibi,[29] onlardan hiçbir yücelik de almaz;[30] fakat sadece kendi yüceliğini onlarda, onların aracılığıyla, onlara ve onların üzerinde gösterir. Tanrı, herşeyin Kendisinden, Kendisi aracılığıyla ve Kendisi için yaratıldığı tüm varoluşun tek kaynağıdır;[31] onlar aracılığıyla, onlar için ya da onlar üzerinde yapmaktan hoşnut olduğu herşeyi gerçekleştirecek en kudretli hükme sahiptir.[32] O’nun gözünde her şey apaçık ve ortadadır;[33] bilgisi sınırsız, yanlışsız ve yaratıklardan bağımsızdır,[34] öyle ki Tanrı hiçbir olaya bağımlı değildir ne de Onun için herhangi bir şey belirsizdir;[35] tüm sözlerinde, işlerinde, ve buyruklarında en kutsaldır.[36] Meleklerden, insanlardan ve tüm diğer yaratıklardan istemekten hoşnut olduğu her türlü tapınma, hizmet ve itaat Kendisine verilmelidir.[37]
III. Tanrısal özyapının birliğinde; aynı özü, gücü ve sonsuzluğu paylaşan üç kişi bulunmaktadır: Baba Tanrı, Oğul Tanrı ve Kutsal Ruh Tanrı:[38] Oğul, Baba’dandır;[39] Kutsal Ruh ise Baba ve Oğul’dan çıkar.[40]
--------------------------------------------------------------------------------
[1] 1. Sel. 1:9; Yer. 10:10
[2] Eyub 11:7-9; 26:14
[3] Yuh. 4:24
[4] 1. Tım. 1:17
[5] Tes. 4:15-16; Yuh. 4:24; Luk. 24:39
[6] Elç. 14:11,15
[7] 1. Kral. 8:27; Yer. 23:23-24
[8] Yak. 1:17; Mal. 3:6
[9] Mez. 40:2; 1. Tım. 1:17
[10] Mez. 145:3
[11] Tek. 17:1; Esin. 4:8
[12] Rom. 16:27
[13] İşa. 6:3; Esin. 4:8
[14] Mez. 115:3
[15] Çık. 3:14
[16] Sül. M. 16:4; Rom. 11:36
[17] Efes. 1:11
[18] 1. Yuh. 4:8-16
[19] Çık. 34:6-7
[20] İbr. 11:6
[21] Neh. 9:32-33
[22] Mez. 5:5-6
[23] Nah. 1:2-3; Çık. 34:7
[24] Tes. 6:4; 1. Kor. 8:4-6
[25] Yuh. 5:26
[26] Elç. 7:2
[27] Mez. 119:68
[28] 1. Tim. 6:15; Rom. 9:5
[29] Elç. 17:24-25
[30] Eyub 22:2-3
[31] Rom. 11:36
[32] Esin. 4:11; 1. Tim. 6:15; Dan. 4:25,35
[33] İbr. 4:13
[34] Rom. 11:33-34
[35] Elç. 15:18; Hez. 11:5
[36] Mez. 145:17; Rom. 7:12
[37] Esin. 5:12-14
[38] Mat. 3:16-17; 28:19; 2. Kor. 13:14
[39] Yuh. 1:14,18
[40] Yuh. 15:26; Gal. 4:6
Westminster İnanç Açıklaması Ana Sayfa