Westminster İnanç Açıklaması Ana Sayfa
Özgür İrade
I. Tanrı insanın iradesini doğal bir özgürlük ile donatmıştı. Bu özgürlük ne baskı altındadır ne de iyilik ya da kötülük yapmak üzere koşullanmıştır.[1]
II. Masumiyet konumundayken insan, iyi olan ve Tanrı’yı hoşnut edeni hem isteme hem de yapma gücüne ve özgürlüğüne sahipti;[2] ancak bu konumdan düşmesi mümkün olacak şekilde değişkendi.[3]
III. Günah konumuna düşmesiyle insan, beraberinde kurtuluşu getirecek herhangi bir ruhsal iyiliği isteme yetisini tümüyle kaybetmiştir:[4] bu nedenle bu iyiliğe tümüyle karşıt,[5] ve günah içinde ölü[6] bir doğal insan olarak kendi gücüyle iman edecek ya da kendisini buna hazırlayacak yetiye sahip değildir.[7]
IV. Tanrı bir günahlıyı imana kavuşturduğunda ve onu lütuf konumuna yerleştirdiğinde, o kişiyi günaha olan doğal tutsaklığından özgür kılar;[8] ve yalnızca lütfu aracılığıyla ruhsal açıdan iyi olanı özgürce arzulama ve yapma yetisi verir;[9] buna rağmen insan, içinde kalan düşmüşlük nedeniyle ne mükemmel bir şekilde ne de yalnızca iyi olanı arzular ama aynı zamanda kötü olanı da arzular.[10]
V. İnsanın iradesi, yalnızca yücelik konumuna geldiği zaman mükemmel ve değişemez bir şekilde sadece iyilik yapmak üzere özgür hale getirilecektir.[11]
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Matta. 17:12; Yak. 1:14; Tes. 30:19
[2] Vaiz 7:29; Tek. 1:26
[3] Tek. 2:16-17; Tek. 3:6
[4] Rom. 5:6; Rom. 8:7
[5] Rom. 3:10,12
[6] Ef. 2:1,5; Kol. 2:13
[7] Yuh. 6:44,65; Ef. 2:2-5; 1.Kor. 1:4; Tit. 3:3-5
[8] Kol. 1:13; Yuh. 8:34,36
[9] Fil. 2:13; Rom. 6:18,22
[10] Gal. 5:17; Rom. 7:15,18-19,21,23
[11] Ef. 4:13; İbr. 12:23; 1.Yuh. 3:2; Yah. 24
Westminster İnanç Açıklaması Ana Sayfa